وجود مبارك حضرت فاطمه (س) تنها يك تفكر يا تصور يك حقيقت حيات بخش نيست. بلكه تجسمي عيني و زنده از بركت خداوند بر انسان است. اگر تا قبل از حضور ايشان در عالم خاكي انسان معنا گرا مجبور بود گوشه هايي از نعمت يك زن مقدس را در اسطوره ها، الهه ها و افسانه ها جستجو كند يا متوسل به پاكدامني حضرت مريم (ع) يا خردمندي آسيه و وفاداري سارا بشود، بعد از تجسم خاكي و عيني ايشان براي انسان كمال گرا يك الگوي زنده و جاويد پديد آمد و آن شخصيتي والا به نام «فاطمه» دختر رسول اكرم بود.
از اين رو است كه فاطمه (س) را ناموس و علت هستي مي دانند. اگر فاطمه (س) پا به جهان فاني نگذاشته بود و خاك هبوط را به قدوم خود مبارك نمي كرد، ديگر براي پيروانش هدفي وجود نداشت تا براي آن به شهادت برسند و جهاد كنند. جهانيان با توسل به اوست كه توكل به احد را مي آموزند و از نور هدايت ايشان است كه بركت زندگي دنيايي درك مي شود.
بنابراين بي دليل نيست كه بعد از درگذشت ملكوتي ايشان، بشريت، سرگشته به دنبال مرهمي است تا زخم نبود روح بخش ايشان در عالم فاني التيام يابد. از اين روست كه هرچه انسان براي درك حضرت فاطمه (س) تلاش مي كند، بركت آن بر خودش مي تابد و اين اصل وجودي نعمت فاطمه (س) در دنيا است.
امروز هم شاهد تلاش انسان هاي پاكي هستيم كه به دنبال معنويت فاطمه (س) در رفتار روزمره خود هستند و با تذكره و يادمانهايي سعي دارند آواي خوش چشمه كوثر را در يادشان زنده نگه دارند تا در بهشت، حاضر در خدمت ايشان باشند.
رسول اكرم صلي الله عليه و آله و سلم روايت نموده اند كه خداي متعال فرمود:
اي احمد! اگر تو نبودي آسمان و زمين را نمي آفريدم و اگر علي نبود تو را نمي آفريدم و اگر فاطمه نبود، شما را نمي آفريدم. (يعني شمايان رمز خلقتيد) (مستدرك سفينة البحار؛3/334.) از امام محمّد باقر عليه السلام روايت شده است كه، ولادت حضرت زهرا عليهاالسلام پنج سال بعد از بعثت رسول خداصلي الله عليه و آله و سلم و سن شريف آن بانو در هنگام وفات هيجده سال و هفتاد و پنج روز بود. (الكافي؛1/457)
راز دل غمين فاطمه (س)
"شما اي مردم بر پرتگاه آتش بوديد و از فرط ذلت نزد ديگران، همچون جرعه آبي در دست تشنه كامي يا لقمهاي در دست گرسنهاي و يا چون آتشي كه شخص مستعجلي از آن برگيرد. شما لگدكوب و پايمال بوديد و از آب متعفن با سرگين شتر مي آشاميديد و از برگهاي خاكمال و علف بيابان ميخورديد. ذليل بوديد و زبون مي زيستيد و هر آن مضطرب بوديد كه مبادا از اين سوي يا آن سوي به شما هجوم آورند و به اسارتتان ببرند. شما اين بوديد تا خداوند به دست محمد (ص) با همه آنچه بر او گذشت رهايتان كرد. چه سختيها كه نكشيد و چه شكنجهها كه نديد.
هرگاه شاخي از شاخهاي شيطان و گردنكشي از يارانش سر بر ميداشت و فتنهاي از مشركان به خونخواري دهان ميگشود، او برادرش علي (ع) را در كام آتش رقصان آن و در گلوگاه خطر ميافكند و او نيز، تا مغز دشمن را نمي كوفت و آتش سركش فتنه را به آب شمشيرش خاموش نميكرد، آرام نميگرفت. در همه اين مدت، علي (ع) در راه خدا سختي مي كشيد و به آب و آتش مي زد. در كار خدا از جان مايه مي گذارد و همواره به رسول خدا (ص) نزديك بود. در ميان دوستان و سربازان خدا وقف راه خدا بود و مدام خود را به مشقت ميانداخت. در درياي رنج فرو مي رفت و هرگز در راه خدا به ملامت مردم وقعي نمي نهاد و به ستوه نمي آمد.
ولي شما چه؟ در تمام آن روزها، در رفاه و عيش بوديد، خوش مي گذرانديد و زندگي مي كرديد و بي درد بوديد. هرگاه درگيري و نبرد پيش مي آمد، خود را كنار مي كشيديد و ما را تنها مي گذارديد و از جنگ مي گريختيد.
...به كجا مي رويد؟ چه مي كنيد؟ هنوز پيكر پيامبر (ص) تازه است؛ آيا مي گوييد كه محمد مرد و همه چيز تمام شد؟ هرگز!
...هان ميبينم كه اينك باز زمينگير شدهايد و دل به تن آسايي و راحت طلبي و دنيا خواهي دادهايد و قصد هميشه ماندن در دنيا كردهايد و كسي را كه به قبض و بسط كار حكومت سزاوارتر است، دور راندهايد و با راحتي و عياشي، خلوت كردهايد.
... بدانيد اگر همه شما هم كافر شويد و به حق پشت كنيد، خداوند همچنان ستوده است و احتياجي به شمايان ندارد.
و بدانيد آنچه را كه اينك گفتم؛ گفتم، در حالي كه ميدانستم هرگز ياوري نخواهيد كرد. ولي آنچه گفتم راز دل غمين من بود كه در سينه جمع شده و دود حزن و اندوه من بود كه در دل خستهام متراكم شده و آه آتش افروزي كه از سينه دردمند من شعله كشيده؛ تنها خواستم با شما حجت را تمام كرده باشم."
از سخنراني تاريخي حضرت فاطمه زهرا (س) در مسجدالنبي، ده روز پس از رحلت پدر (برگرفته از كتاب "زندگاني حضرت فاطمه (س)"، نوشتهِ دكتر اسماعيل حسيني).
فاطمه فاطمه است.
"براي تمام كساني كه ميخواهند الهي زندگي كنند، فاطمه (س) دفاع از حريم ولايت را، زيباتر از هر كس به معرض نمايش گذارد. خطبه غرايش در مسجد مدينه، گواه فصاحت و بلاغت بينظير آن حضرت است. مضامين عالي خطبه، اسلام راستين را معرفي ميكند و اهميت ولايت و امامت را روشن ميسازد. فاطمه چون مريم نيست كه به قول بوسوئه خطيب نامور فرانسه عظمتهايش در جمله "مريم مادر عيسي است" ظهور يابد. فاطمه، دختر خديجه بزرگ است. فاطمه دختر محمد است. فاطمه، همسر علي است، فاطمه مادر حسنين است. فاطمه مادر زينب است. فاطمه، اينها همه هست و اين همه فاطمه نيست؛ فاطمه فاطمه است."
برگرفته از كتاب "فاطمه فاطمه است"، نوشتهِ دكتر علي شريعتي.
