«حق کسی که عهده دار تعليم توست آن است که او را بزرگ شماری و مجلس او را سنگين بداری و نيکو به وی گوش فرا دهی و روی خود را بر او کنی و با او بلند سخن نگويی و کسی را که از او چيزی می پرسد تو پاسخ ندهی و بگذاری که خود او پاسخ گو باشد و در مجلس او با هيچ کس به صحبت ننشينی و در محضر او بدگويی از کسی نکنی و اگر از او در نزد تو بدگويی شد از او دفاع کنی و عيب پوشش باشی و فضايل و مناقب او را آشکار کنی و با دشمنش همنشينی نکنی و با دوستش دشمنی نورزی؛ پس چون چنين کردی، فرشتگان خداي تعالی به سود تو گواهی خواهند داد که مقصد و مقصود تو از او و فرا گرفتن دانش او فقط برای خدا بوده نه به خاطر مردم ».
حضرت امام سجاد (ع)
ز بوسیدنیهای این روزگار
یکی هم بود دست آموزگار
معلم چراغیست گیتی فروز
چراغی که هرگز نیفتد ز سوز
پی نوشت۱:نمی دونم با این پست چقدر شما رو به یادمدرسه و معلمینتون انداختم.برای همه ی آنها
آرزوی موفقیت میکنم!
پی نوشت ۲:این پست رو هدیه میکنم به دو تن از اساتید عزیزم که جا داره اینجا ازشون یادی کنم
استاد سید رضا حسین پور عزیز که هر چه دارم از اوست و جناب دکتر قناد که همیشه میگفتند:
قدر استاد نکو دانستن!!! حیف!استاد٬ به من یاد نداد
پی نوشت: مجبور شدم عکس استاد رو بردارم ... به هر حال ایشون صاحب اختیارند!
