بر آن شدیم که سخنانی لطیف نه از جنس ِ خودمان که از جنس ِ شما
همراهان همیشگی و صبورمان بر تارنمای آبی حک کنیم به هرکجا رفتیم
دیدیم که بازار تبریکات داغ است و همه هم عازم هستند از بهر سفر...
پیش ِ خود گفتیم حال که امروز خانه نشین شدی و در قرنطینه به سر می بری
بیا و همتی کن و کمی از معلومات ِ اکابری خویش را از قفسه های تاریک ذهنت
به سوی روشنایی راهنمایی کن...

 امید که یادمان باشد "باقی فقط اوست" و همه مان فانی هستیم ...

پی نوشت: امسال اولین سالیست که بابا نیست و...

یه جایی خوندم مردم امریکا پس از پایان جنگ های داخلی اتحاد شمال و ائتلاف جنوب بین سالهای (۶۵-۱۸۶۱) دچار سراسیمگی شدند...اما ...اما ایران که جنگ نبوده  پس این همه سراسیمگی مردم برای چیه؟ برای صاحب شدن جنس های بنجل شب عید یا پز دادن و چشم و همچشمی به هم با اون آشغالهایی که از چین اومدن؟ خوبه تحریمیم!  شنیدم میگن مردم دستشون پول نیست...خوبه هنوز دولت در اندر خم دادن حقوق اسفند و عیدی هزار مدل کسر شده ی کارمنداش هنوز کاسه ی چه کنم دستشه...نمیدونم چی بگم؟چه بهتر که  دایی و دختر دایی فرنگی من برای شب عید نیومدن وگرنه نمیدونستم باید به نیکولینه ی عزیز در رابطه با این رفتار هم وطنام چه توضیحی بدم...راستی خودمم لابه لای مردم قاطی شدم رفت... اینه دیگه اینجا ایرانه!!! 

من ملک بودم و فردوس برین جایم بود

آدم آورد به این دیر خراب آبادم

ترافیک ، شلوغی و ازدحام ، بی حرمتی مردم به هم، چهر ه های داغون و حرص خورده ی هموطنام،نبود اسکناس،زرنگی مردم و این که همه فکر میکنن که حقشون داره خورده میشه، گرانی،چاله چوله های توی خیابونا،روغن زدگی کمک فنر اتومبیلم،نبود بابا که آخرش به خاطر همه ی این نابرابری ها مرد!!! کاش کمی جلوتر از نوک دماغمون رو هم می دیدیم!!!

پی نوشت: به کسی بر نخوره ، با خودمم هم هستم!!!

تو و منو آسمو نو خدا ...!!!
بوي كاپيتان بلك... و كمي سيگار والبته توتون نعنات... و بوی پیراهنت!!!

وای خدايا بوي پيراهن يوسف داره از کنعان میاد!

پی نوشت: این پست رو باید قبل از سفرم به امارات میگذاشتم ...!

تا به زودی خداحافظ...!

پی نوشت۱:چند روزی میرم امارات ... زودمیام اگه خدا خواست و برگشتنی بودم!

پی نوشت ۲: دلم تو این شرجی گرم... نفسهای داغتو می خواد! تا روی این هوا رو کم کنه...

وقتی دور میشوم

 محو نمی شوی

آینه میشوی در چشمهایم ....

تو مرا میفهمی

من تو را میخواهم

و همین ساده ترین قصه ی یک انسان است

تو مرا میخوانی

من تو را ناب ترین شعر زمان میدانم

و تو هم میدانی

 تا ابد در دل من میمانی

پی نوشت: به گلهای نرگسی که  برام گرفتی گفتم: 

- چرا ؟ باید اینقدر دلم براش تنگ بشه که وقتی صداشو می شنوم هق هق گریه رو سر بدم...آخه بابا رحمی!!!