کاش میدیدم چیست؟ آنچه از چشم تو تا عمق وجودم جاریست!

من که اینجا کاری نمی کنم

فقط, گه گاه

گمان آمدن تو را در دفترم ثبت می کنم

همین ...

 برهنگی بیماری عصر ماست.

به گمان من تن عریان تو باید از آن کسی باشد که روح عریانش از آن توست.

پی نوشت:یاد حرف های زیبا(خواهرم ) افتادم...((چرا باید زن ها در مقابل مردها این قدر خود را ضعیف و ناتوان جلوه دهند؟...چرا اگر دختری دیر ازدواج کند همه میگویند دیر شده! چی دیر شده؟ رسیدن به چه چیز؟ به چه قیمتی؟))

عزیز تر از جانم

نه بهتر است بگویم خدای بزرگ من ! می بینی چه راحت مرا به کفر گویی انداخته ای .....

نه!  کفرهم نیست . دیشب پای رکعت به رکعت نمازم چهره تو را روبرویم می دیدم و بر آن سجده می کردم .

یاد آن روزی که بین نمازهایم آمدی و روبرویم زانو زدی و دستانت را روی گونه هایم گذاشتی و فقط سکوت کردیم و نگاه ....

یادت می آید روی زانوهایت سجده کردم و گفتم که تو خدای بزرگ منی ؟؟؟

حالا از هم دوریم و این فاصله های کشنده بین منو توست ....

کمی دیگر تاب بیاور ...

تمام لحظه به لحظه ام برای رسیدن به تو چنان شتابی گرفته است که از همه چیز می هراسم .

نمی دانی چقدر این روزها به دستانت محتاجم ... برای بوسیدن ... برای گریه کردن ... برای سجده کردن ...ای مهربان ترین مهربانان عالم.

پی نوشت: مامان صحیح و سلامت از کربلا برگشت...ازش خواستم از امام حسین برام یه سوغاتی خوب بیاره...اما نمیدونم چرا حاجت روا نمیشم...شاید قسمت منم اینه شاید سهم من از زندگی حتی شبهای خاکستری و تیره و تار هم نیست.

                                                                                                                 به امید دیدار