اگه تو نباشي همه چيز بي رنگ است و چقدر سخت است زندگي در ميان مجموعه بي رنگ ،

جايي كه احساسها بدون رنگ مي شوند و احساس رنگين مرا محكوم خواهند كرد بدون تو نمي دانم به كدامين ترانه بايد رنگ صبح را تقديم كنم. راستي صبح به چه رنگ است ، رنگ اشياء يا رنگ كلمات ؟

صبح من با تو به رنگ احساس نسيمي است كه به هنگام سحر گلبرگ ها را نوازش مي كند و بوي تو را براي من مي آورد. من بقچه اي از يك دنيا حرفهاي نگفته به قاصدك دادم كه برايت بياورد و از عشق من بگو يد .

نمي دانم آمد يا باز دست روزگار او را به دوردستها  برد و حرفهاي من ناگفته باز  ماند من اطمينان ندارم به هيج چيز بخصوص به اين آدم هايي كه ادعاها دارند و خود خالي از هيچ اند ، اما عشقم مرا وا مي دارد كه تو را متفاوت ببينم مي داني چرا ؟

 چون من با تو به اوج بودن مي رسم ، به اوج شعر و براي تو مي سرايم ، براي تو كه اگر هزار بار اتفاق بيافتي باز هم تازه ترين حادثه اي.....

 مي خواهم بروم به ابرها برسم و ببارم چرا كه در باريدن طراوتي است و من سخت دلم تنگت هستم براي باريدن ، براي حس كردن تو و براي حس شدن

پی نوشت:می خواهم اینبار  باز برای تو ترانه بسرایانم  که عزیزم خیلی دوستت دارم...

سخت است  هنگام وداع

آنگاه که در می یابی چشمانی که در حال عبور

است 

پاره ای از وجود تو را نیز با خود

 خواهد برد...

پی نوشت۱:دایی و نیکولینه رفتند مثل خیلی ها که رفتند!!! مثل بابا که رفت!!!کم کم یاد گرفتم که همه

 چیز از دست دادنیست...!

پی نوشت ۲: نمیدونم چرا باید ترس از آینده باشه؟ تو هم میترسی از دست بدهیم؟

پی نوشت ۳: یه زمانی همه ی زندگیم آبی بود... از روزی که تو اومدی زندگیم شده بوی پیراهنت!!!

می خوام چشمام بینا تر بشه!!!

سلام پدر
دلگیر مباش از "طفلك"‌ات اگر مانده‌است در راه.
بخاطر دارم خوب یک سال پیش را، وقتی عزم سفر كردی بی هیچ. رفتی به آن غربت.
گفتی:"می‌روم، می‌آیی؟"
گفتم:"بمان، می‌آیم"
و نماندی و من ماندم. تو رفتی یک سال  پیش این روز.
گفتی:"نمان در این غربت"
می‌بینی پدر، می‌بینی كه مانده‌ام. توان رفتنم نیست.
هنوز هم التهاب آن لحظه ها با من است و زمان، نبود تو را بیشتر می‌كند. كجاست عادت خاك؟ كجاست سردی‌اش كه مرا نمی‌گیرد. باور دارم كه هستی. هنوز منتظرم كه چشمان منتظر تو را ببینم، وقتی مسافرِ خانه تو می‌شوم. سایه مانده روی دیوار اتاقت غریب است و غریبی می‌كند. هنوز بغضم می‌شكند وقتی عقربه‌ها می‌رسند به۱۰ صبح وقتی قلبت ایستاد و قامت بلندت ترك خورد...
سلام پدر
دلگیر مباش از من اگر بد شده‌ام این روزها. دلگیر مباش از من اگر بد می‌كنم با خود.
اینجا نشسته‌ای، روبروی نگاه من و نگرانی، می‌دانم.
می‌روم حرم به پای دل، كه پای رفتنم بسته‌است. درها به رویم زنجیر است، می‌مانم پشت قفل‌ها. و با آب مانده حوض وضو می‌گیرم!
می‌دانم بد شده‌ام تو می‌دانی و خدا و همین است كه تنها مانده‌ام بی تو.و همه چیز من چنان گم شده میان غبار، كه خود را هم نمی‌بینم.
روی از من مگردان در این لحظات نیاز.
هنوز هر لحظه زنده می‌شوی این روزها و می مانی تا ۱۰ صبح روز وفات فاطمه ی زهرا (س)

Not of cloud

Not of water

Not of leaves

Not of this clam lofty blue

       Not of this burning fire inside the goblet

Not of these do I think

پا ميشــه “وزارت راه و ترابری!”،‌

مغــز ميشـه ”سـتاد فرماندهی كل قــوا“! ،

 گلاب به روتون، روده بزرگ ميشــه ”وزارت دارائی!“،

 قلـب ميشــه ”دفــتر رياسـت جمهــوری!“ ،‌

 دهن ميشــه “وزارت شـعار!!”،

 دسـت ميشــه “جهاد سازندگی“‌ ،

 نخاع ميشــه “دفـتر تشــخيص مصلحـت نظام!!“،‌

 رگها ميشــن اتوبان ها و مــردم بدبخـت هم گلوبولهاي قرمز و سـفـيد خون هســتن كه واســه يه لقمه نون بايد از صبح تا شـب اينور و اونور بدوند و.......

 پی نوشت:شرمنده که مجبور شدم اینطوری بنویسم... نمیدونم ما مردم ایران لیاقتمون در همین حده که توی یه همچین قطار هایی بنشینیم و تازه با عنوان درجه یک هم بهمون قالب کنن یا این که ... نمیدونم به هر حال عکس ها هم گواه حرف های منه! راستی جدیدا قطار ها سر پایی هم سوار میکنن!